حرص براى مقام دنيوى ، پيروى از هواهاى نفسانى و يا با هدف بدعت‌گذارى نبوده است چرا كه شناخت ائمه اثنىعشر ، به گونه خاص و همراه با نام آنها ، بدان صورت كه ما امروزه مىدانيم ، در آغاز روشن نشده بود . اساسا شناخت و آگاهى اصحاب از امامان و امامت آنها به مرور زمان انجام گرفت . صحابه و پيروان اهل بيت در زمان امام باقر عليه السّلام پس از آنكه معناى امامت را فهميدند و به امامت ايشان و پدران وى باور پيدا كردند ، بدون آنكه اسما و اوصاف و شمايل آنان را بشناسند ، معتقد گشتند كه ائمه دوازده نفرند . و به همين دليل بود كه خواص از شيعيان به امام حاضر روى آورده و از وى مىخواستند كه امام قائم پس از خود را به آنان بشناساند . امامان نيز تنها در موقع ناچارى و در صورت امنيت خواهش آنان را اجابت مىكردند چرا كه بر جان خويش خوف داشتند و بيم كشته شدن مىرفت . به همين سبب نصوص در اين باب كم شده و شبهات تاريكى در سينه شيعيان داخل شده بود . هر زمان كه امامى از دنيا مىرفت و يا شهيد مىشد پيروان آنها به رغم حضور برخى از فقها و متكلمان و محدثان بزرگ ، در امام پس از وى اختلاف مىكردند و نمىدانستند به چه‌كسى بايد اقتدا كنند و به چه‌كسى مراجعه كنند ؟ با اين‌كه در ميان آنها بزرگان از فقها و متكلمان و حافظان حديث و دين وجود داشتند . اگر نزد آنان و در دسترس آنان احاديث بسيارى كه ما در عهد غيبت صغرى و كمى قبل از آن داريم وجود مىداشت آنان را به سمت و سوى اين تفرقه فضاحت‌بار و گفتارهاى نفسانى باطل سوق نمىداد . « 1 » در اينجا با توجه به اهميت اين بحث ، مواردى از اين امر را كه حكايت از محدوديت امامان در معرفى مصاديق امامت از يك طرف و از سوى ديگر سرگردانى

--> ( 1 ) . بهبودى ، محمد باقر ، معرفة الحديث ، ص 94 .